Biliyorsun, artýk seni beklemeyeceðim. Sana inat, þiirden, yazýdan ve aþktan anlamayan bir bedene mahkûm edip kendimi, aþkla iþlediðim seni sevmek suçundan kalemi kýrýp, kendime müebbet vereceðim. Sen ömrün boyunca beni bilmediðin þehirlerde, seni aradýðým þehirlerde arasan da vicdan azabýyla… Gerçeði gördüm ve geldim desen de bulamayacaksýn gerçekliðimi ve o güzel gözlerin saklayamayacak beni, bir yerde beklesen de nafile artýk, çünkü ben sana gelmeyeceðim. Her insana sunmam ruhumu ve sana bir kere sundum ama sen o þansý kendin kaybettin. O azapla yaþayýp kabullenmek zorunda kalacaksýn. Sen bu yüzyýlda varlýðýnla yaþayan Mecnunu kendi ellerinle öldürdün ve aþkýný anlamayýp vefasýzlýk topraðýnda kazdýðýn mezara kendin gömdün. Baþýn sað olsun.