Sen ne biçim bir mevsimsin,ýsýnmam imkansýz. Donmamak neyime,titrememek çok zor. Rüzgarlarýn buzdan serin,tadý eksik meyvenin. Ne senle aþka dalmak kolay ne senle hayallere. Kursaðýmda düðümlenir laflar sana içimi açmak istedikçe. Sen ne kadar anlarsýn ben anlatmak istesem de? Tedirginlik var üzerime yakalar kaçmaya yeltendikçe. Tenim giderek aþýnýr mendillerim eskidikçe. Günlerden zindanlar biriktirdim,hatýrladýkça seni içlerinde hapis yatýyorum. Hepsinin içi ayrý zulüm. Ýþte böyle geldik buraya dek.Sen bir gamsýz bense deli bir gözüpek. Tam yýðýlmak üzereyken bekledim ya senden destek. Þimdi düþtüm ve kafamý vurdum düzgünce düþünemiyorum pek. Bütün bunlara ek,benim aþkým saf ve sek. Sade ben varým ve sen de sade benle bir tek. Ya sende hep ben miyim tek? Keþke bir tek ben olsaydým sende tek! Ama biliyorum uzaklaþýyor kalbindeki benden zerreler tek tek. Sensin benim en zor savaþlarýmda çelik yelek. Bu güçsüzlüzlüðe güç yetirmek inan beni aþan bir þey. Yaptýklarýný bilip hala senden caymamak garip bir þey. Bana dokunma!Yanýmý senle doldurma! Ýsteksizce bir teklikle kalmalýyým yalnýzca