Ben sana mecburum bilemezsin Adýný mýh gibi aklýmda tutuyorum Büyüdükçe büyüyor gözlerin Ben sana mecburum bilemezsin Ýçimi seninle ýsýtýyorum. Aðaçlar sonbahara hazýrlanýyor Bu þehir o eski Ýstanbul mudur Karanlýkta bulutlar parçalanýyor Sokak lambalarý birden yanýyor Kaldýrýmlarda yaðmur kokusu Ben sana mecburum sen yoksun. Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur Ýnsan bir akþam üstü ansýzýn yorulur Tutsak ustura aðzýnda yaþamaktan Kimi zaman ellerini kýrar tutkusu Bir kaç hayat çýkarýr yaþamasýndan Hangi kapýyý çalsa kimi zaman Arkasýnda yalnýzlýðýn hýnzýr uðultusu Fatih’te yoksul bir gramofon çalýyor Eski zamanlardan bir cuma çalýyor Durup köþe baþýnda deliksiz dinlesem Sana kullanýlmamýþ bir gök getirsem Haftalar ellerimde ufalanýyor Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem Ben sana mecburum sen yoksun. Belki haziran da mavi benekli çocuksun Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor Bir þilep sýzýyor ýssýz gözlerinden Belki Yeþilköy’de uçaða biniyorsun Bütün ýslanmýþsýn tüylerin ürperiyor Belki körsün kýrýlmýþsýn telaþ içindesin Kötü rüzgar saçlarýný götürüyor Ne vakit bir yaþamak düþünsem Bu kurtlar sofrasýnda belki zor Ayýpsýz fakat ellerimizi kirletmeden Ne vakit bir yaþamak düþünsem Sus deyip adýnla baþlýyorum Ýçim sýra kýmýldýyor gizli denizlerin Hayýr baþka türlü olmayacak Ben sana mecburum bilemezsin.