İnsan nerede olduğunu bilmeliydi. Farkında olmalıydı. Bugünün mutsuzlaştıran şey, mutluluğu hep yarında aramak değil miydi? Oysaki kökleri dünde büyürken insanın, gövdesi bugünde yaşamalı ve dalları yarına uzanmalıydı. Geçmişe bağlılık köklü olmayı gerektirirdi. Kökleri olmayan zaten hiçbir yere bağlanamazdı. Ama geçmişinden gelenleri, geçmişinde takılı kalarak tecrübeye dönüştürmeli insan. Kalbinle görebiliyorsan görmezden gelemezdin hiçbir şeyi. Hiç kimse kendi kalbini kıramazdı ama kalp aklı hep kandırırdı. İnsan kendisinde kalmayacaklar uğruna, kendisini kendisi yapan şeyleri neden harcard
Kendine Bir Sahne Kur Ve Adına Hayatım De..Ve Başla Kendi Hayatının Sanaryosunu Yazmaya. Hep Kalem Sende Olsun Kimseye Yazma Fırsatı Verme Bu Oyuna İstedıgın Oyuncuları Yerleştir Ama Hiçbir Zaman Başrolu Kendınden Başkasına Verme Oyunun Hep Komediye Kaçsin BIRAKTA DRAMI Başkalari Oynasın..!!
Belki biraz yaralı olabilirim. Çünkü ben dürüstlüğün affedilmediği bir dünyadan geldim. İçinde ne olduğunu bilmediğim bir kalp taşıdığım yıllarım oldu. Yüzüme bakınca anlaşılmayan bir dizi hüzün saklıydı kalbimde. Bir gülüşle örtüyordum. Üzgün bir kahkahaydım. İnsanlarla çevrili bir hapishanedeydim. Yıksam, üstüme düşeceklerdi yıkmasam altlarında ezilecektim.
Ben kendime yeni bir şans verdim. Önce duvarımdaki sonra kalbimdeki kirli isimleri sildim. Ardından güzel bir gökyüzü çizdim. Yağmur sonrası gökkuşağım bile var. Kendimi avutmak yerine gerçeklerle yaşamayı öğrendim. Unutmayı değil de hatırladıklarımdan ve bana yapılanlardan ders almaya karar verdim. Aslında geç olsada ben bu gün kendim olmayı öğrendim
ben kimseye duvar örmedim ! kilitli kapılarimda olmadı yüzüme kapanan kapılar ! Başkalarına nasıl çiçek açtigini gördüm Bana bir kez olsun gülerek acmadiniz bilmediğim sokaklarda kaybolmaktansa bildiğim sokaklarda yalnız kalmayı tercih ederim
