Kırıldığımda sustum Canım yandığında içime attım Çünkü bir gün beni anlarsın sandım Sevmenin katlanmak Susmanın olgunluk oldugunda inandım Ama anladımki ben sustukca Kalbimden hep bir parca koptu Şimdi gidiyorum Ses cıkarmadan hesap sormadan Çünkü bazı vedalar bagırmaz Ama bir ömür susturur
Birgün diyeceksiniz ben anlamadım onu... Sessizliği zehir gibiydi öfkesini altında yaralar salıydı her gidişimi ölüm sanıyordu kıskanması sevgisinden Di susması içindeki fırtınaydıkırgındı, yorgundu deliydi belki ama dünyadaki herkesin yerine beni seviyordu
Artık kırgın degilim kimseye Sadece sessizim... Çünkü bazı şeylerin konuşarak Düzelmeyecegini ve sevginin yetmeyecefini Ögrendim bazen sadece susmak gerekir kendin için kalbin içib
