| Hayatta yaptığımız her şey bizi yüceltsin diye değildir, yapıyor olmamız yüce bir şey değil midir zaten? ... Ne çok aklımdan geçmiştir, otobüs yolculuğu sırasında, aklımdan geçenleri bir diğerinin duyup duymadığı. Paranoyaklık boyutunda insanları izlediğim olmuştur. Ya da her sabah aynı kişilerle bindiğimiz otobüsün aynı koltuğunda uyuklayan çocuk, yine orada mı diye bakışım. Eğer gelmediyse, hastalandı mı acaba diye endişelenişim. Siz de bir dönem aynı saatte aynı otobüse binip, aynı koltuklarda yolculuk yapmışsanız bir grup insanla aranızda çok özel ve söze dökülmemiş bir yakınlık vardır. Düşünceler sarar o otobüsün atmosferini, bazen tanıdık bakışmalar. Jurnal Abdulbaki YAVUZ'un 2011 yılı yapımı son kısa filmi. Uğur Polat‘ın dış sesi ve mimikleriyle hayat bulan film bir İETT otobüsünde, günlük alışkanlıklar ve her gün görülen aynı kişilerin etrafından şekillenen 8dk’lık bir hikaye. Konusunun yanında film kamera açıları ve renkleri ile izleyeni masal dinliyormuş gibi hikayenin büyüsüne kaptırıyor. Şehrin siyah beyazlığı ile değişen atmosferi, seyircinin gerçeklik algısını bozuyor ve kendisini o otobüsten biriyle özdeşleştirmesini sağlıyor. Tıpkı yakın çekimlerdeki bakışların verdiği sıcaklık gibi. |
