Bazen hayatýnda olan kiþinin senin için doðru insan olmadýðýnýn farkýndasýndýr... Ama her ne kadar yanlýþ kiþi olsa bile bir anda silip atamazsýn, yok sayamazsýn. Hele ki bir kere alýþmýþsan ondaki bazý þeylere, kaptýrmýþsan kendini ve gerçekten sevmiþsen kolay kolay vazgeçemezsin. Kendini sorgular durursun, çoðu gece gözünü bile kýrpmadan düþünürsün, bazý zamanlar aðlarsýn... Baþkasýna “Ben olsam asla yapmam...” dediðin þeyleri yaparsýn. Çünkü sevmiþsindir bir kere, sýrf bu yüzden kimi zaman kendinden nefret etsen bile çekip gidemezsin... Çevrende seni mutlu edebilecek, senden bir þans bekleyen birçok kiþi olsa bile onun yanýnda olmayý mutlu olmaya tercih edersin. Hayatýnýn en güzel zamanlarýnýn harcandýðýný bilirsin ama belki düzelir diye beklersin. Çünkü çok seversin... Kötü olan yaný ne biliyor musun? Sen onun için her þeyi yaparsýn, üstelik birçoðu daha önce asla yapmam dediðin þeylerdir. Ama öyle bir an gelir ki “Benim için ne yaptýn?” olur adýn. Yani emeðinin, çabanýn hiçbir kýymeti yoktur onun yanýnda. Yaptýðýn onca fedakârlýða raðmen ne bir hatýrýn kalmýþtýr ne de biraz kýymetin... Ýþte o zaman kýrýlýrsýn. “Hayatta mutlu olunacak milyon tane neden varken, mutsuz eden tek bir nedene takýlýp kalýyor iþte insan...”