*Ne kadar silersen sil Ya yýrtýlýr defterin Ya da Ýzi kalýr cümlelerin* Aynalardan akýyor ömrüm Iþýðýn daðýlan parçalarý Vuruyor yüzüme yüzüme Yüzleri dost özleri düþman gölgeler Kara bulutlar gibi aðýyor üstüme üstüme Yüreðimin denizini sel basýyor Balýklarým ölüyor Ýmdat Ýmdat…! Kâinatýn tam ortasýndayým Vurdukça hayatýn beynine beynine Ýnlerinden çýkar korkularým Tutar köþe baþlarýný Karanlýk bir köþede Tuzak kurmuþ acýlarla yüzleþir Pençelerle kanatýrým yüreðimi Hatýralarým hüzünle konuþmaya baþlar Kurþuna dizerim sessizliðimi… Güvelerin delik deþik ettiði Sahte tebessümleri Ýplik iplik gözyaþýyla yamayýp Giyerim üzerime Döner aynaya sorarým Ýnsanlýðým nerede Sevgiler nerede Nerede…! ? Ýþte dipsiz kuyu baþý Ey hayat Umutsuzca tuttuðum kovayý Sal kuyuya Çýkar insanlýðý Çýkar sevgiyi aþký Ýnsanlýk adýna yitirilmiþ ne varsa Çýkar gün yüzüne Çýkar… Yoksa hiç çekilmeyeceksin Anlamýn eksik Sahneye vuran görüntüler Kesik kesik Kopacaksýn bir yerinden biteceksin Ölüm gibi sessiz Sözlerim kifayetsiz Ve Bir þiir misali boynuma asýlacaksýn