“Hayat bana herkese ayný deðeri vermemeyi öðretti çünkü bazýlarý kalbini yuva sanarken bazýlarý da sadece uðrayýp geçilecek bir yer gibi gördü. Ýçimde susturduðum çok þey var, anlatsam hafifler miyim bilmiyorum ama sustukça daha da güçlendiðimi öðrendim. Artýk kimseye kendimi anlatmaya çalýþmýyorum çünkü gerçekten anlamak isteyen bir bakýþta anlýyor, anlamayan ise bin kelime duysa da yine anlamýyor. Zamanla herkesin deðiþtiðini deðil, aslýnda herkesin gerçek yüzünü gösterdiðini fark ettim. Bu yüzden gidenlere kýzmýyorum, kalanlara da fazlasýyla anlam yüklemiyorum. Yorulduðum yerler yaptýklarým deðil, hak etmediðim halde sabrettiklerim oldu. Ama yine de içimdeki iyi niyeti kaybetmeden, kendimi korumayý öðrendim. Þimdi hayatýmda az insan var ama hepsi gerçek çünkü ben artýk kalabalýk deðil, huzur istiyorum.”