Gittin..... Dudaðýma, çocuksu susuzluðumla asla doyamadýðým öpücüklerinden birini kondurup gittin. "Ne olur öyle bakma bana" dedin en son... Daha birkaç dakika önce gözlerimde varlýðýnla alevlenen yaþam sevincinin yerine, boyun eðmiþ, donuk ve daha þimdiden hasretinle kavrulmuþ bir karanlýðý býrakýp gittin... Dolmuþtu zamanýn. Yüreðimdeki kum saatini, o göz açýp kapayýncaya kadar geçen "sen"den, sanki asýrlarca tükenmek bilmeyen "sensizliðe" tersyüz ederek gittin. Ýçimde, günlerdir yokluðunla zayýflamýþ, kalbi kupkuru kalmýþ aþk çocuðunu sevginle emzirme sarhoþluðuyla delirdiðim þu üç saatin içindeki yüzlerce "an"ý "aný"ya dönüþtürerek... Önce gözlerim öksüz kaldý yokluðunda. Sonra, nefesinin o buðulu sýcaklýðýndan mahrum kalan evimin rutubet kokulu duvarlarý... Gittin... Ýki aþkýn arasýnda þaþkýn. Ürkek ve çaresiz bir çocuk gibi savrulan kalbini cebine koyup, baþka bir eve gittin uyumaya. Artýk senin deðildi evin, "sizin" di. Benim özlediðim o eski evin deðildi gittiðin... O eski ev... Oturup, zamanýn o yaðmursuz, o parça parça yüzüne bakarak, güneþin bütün gün sadece yalayýp geçtiði loþ pencerelerinde dalgýnlýðýmýzý biriktirdiðimiz o ev... Þaþardýk bazen. Ansýzýn, hesapsýzca, belki de yorgun düþerek... Akýldýþý bir hýzla devinen imgelerin ortasýnda, bir çýð gibi ömrümüze yýðýlan anýlardan birin seçip, dondurarak... Hayat, çok eskilerden gelen sonsuz bir ayinle ilgili gibi, bir gelenek gibi tekrar ederdi etrafýmýzda, umurumuzda olmadan... Elin çaya uzanýrdý. Tenim dudaklarýný özlerdi. Bir sözüm þiirin olurdu. Demlenirdik. Gömüldükçe düþlerin o büyülü uykusuna, aþkýmýn kalbimdeki ilahi melodisi çalýnýrdý kulaklarýna birden. Nasýl da ürkerdin... Karanlýktan korkan bir çocuðun teselli isteði gibi bölerdi sesin suskunluðumuzu. Ruhlarýmýzýn bir yerlerde buluþtuðuna, düþlerimizin bir yerde kesiþtiðine inanmak istediðim bu hayattan çalýntý anlarý, beni bunun aksine inandýrmaya çalýþan bir sesle ve ilk önce hep sen bölerdin. Ýþte böyle anlarda yüzü daha da netleþirdi dünyaya gözlerinden bakan o yaralý çocuðunun... Ýþte ben en çok seni içimden doðru sevdiðim böyle anlarý severdim. Hayatýn içinde seni barýndýrdýðý her karesinde uzun uzun soluklar alarak, o günlük, o sýradan ayrýntýlarýný alabildiðince büyütüp, içinde kaybolarak severdim seni... Odanýn içinde, varlýðýna yýllardýr aþina olduðun bir eþya gibi sessizce kaybolarak, seni izlemek ve baþýnýn üzerinden sonsuzluða akýp giden düþ bulutlarýnda þekillenen her þeyi, þu yüreðimde senin için büyüttüðüm þiire mýsra yapýp eklemekti seni sevmek.