ŞEHİR EFSANELERİ

Orak mevsimindelermiş ve tarlasındaki ekinini toplamak için şafak vakti gitmek istemiş. Fakat, bir türlü yatağından kalkacak gücü bulamamış. Sürünerek kulübesinin önüne kadar gitmiş ve kendi kendine “ yazık oldu emeğime, yel savuracak, kuşlar gagalayacak” demiş. Akşam vaktine kadar kulübenin önünde kalakalmış. Birden peribacalarından elleri ışıklı birçok adamın dışarıya çıktıklarını görmüş. Hepsi birden çiftçinin tarlasına doluşmuşlar. Hemen işe koyularak ekinleri toplamışlar ve harmana taşımışlar. Şafak vakti yaklaşmışken onlar da birden ortadan kaybolmuşlar.Tekrar akşam olunca, ellerinde ışıkları olan bu adamlar yani periler yine işe koyulmuşlar. Ekinleri dövüp savurmuşlar ve tepe gibi yığmışlar. Şafak sökerken de yine ortadan kaybolmuşlar. Çiftçi bir gayretle köyden çuvallar almış ve harmanlanan ekinlerin yanına bırakmış. Akşam olunca da periler gelmişler ve çuvalları doldurarak köye taşımışlar. Sonra da ambar deliğinden içeri dökmüşler.Periler, yaşlı çiftçinin her yılki ekinlerini periler ekmiş ve biçmişler. Bu çalışkan ve becerikli çiftçinin elini sıcak sudan soğuk suya sokturmamışlar. Ama, diğer köylüler bunca işi bu yaşlı adamın yaptığına bir türlü akıl sır erdirememişler. O da kimseye bir şey anlatmamış ve ölünceye kadar rahatlık ve bolluk içinde yaşamış.